Stary kocur wyliniały
przy kominku się wygrzewa
duma o sobie jaki to wspaniały!
i pręży się z tą dumą...obok drzewa

Wąs już nie ten! a i futro
ciut wytarte...potargane
myszy? a odłożę to na jutro!
i ziewa! kocisko niewyspane

Pazur stępił już przed laty
ale ciągle mu się zdaje
że ma długi , ostry...zatem?
adoruje sam siebie? i na wzajem?

Jeszcze mruczy o kociakach!
jeszcze swe fantazje snuje
trafi mu się czasem jakaś
kotka! leczo on śpi! nie poluje!

O kocicy kocur stary
bywa że bredzić zaczyna
kocica to stara matrona!
kotką! to bywa dziewczyna!

To kocisko wstrętne takie!
kocicy mu się dzisiaj zachciewa!
nie kici!....i nie koteczki byle jakiej!
lecz kocicy!obok niego! koło drzewa!

Niech się cieszy to kocisko!
ze tuż obok niego kotka
na tę chwile to już wszystko!
niech ja to kocisko spotkam.....

Każdy z nas w swoim życiu coś tam przeszedł....wielu zostało w realnym świecie mocno zranionych i zdeptanych .... oszukani , oskarżani niesłusznie zamykamy się na realny świat , uciekamy od tych kopniaków losu .... mija czas , rany się zabliźniają i zaczynamy tęsknić , za drugim człowiekiem , za bliskością , za potrzeba zrozumienia... ale się boimy! boimy się ze znowu zostaniemy zranieni , że będzie znowu bolało .... uciekamy w desperacji w wirtualny świat w nadziei że tu każdy obcy , każdy nierzeczywisty że tu bezpiecznie .... nawiązujemy różne znajomości głodni pokrewnej duszy , kogoś kto wysłucha pocieszy ...kto będzie nam przyjacielem , łapiemy się jak przysłowiowy tonący i choć z początku z dystansem i ostrożnie powoli zaczynamy się otwierać na innych licząc na to ze właśnie tu! znajdziemy przyjaciela , ze to tutaj drugi człowiek będzie nam bliski ! czasem tak jest! są takie perełki które przetrwają wszystko i warte są każdej myśli i każdego słowa jaki do nich kierujemy .... ufamy! ale i tu świat choć z pozoru nierealny jest prawdziwy! .... to tu tak jak i w życiu nie brak szumowin które udając przyjaźń i zrozumienie szykanują , oskarżają , mącą i mówią rzeczy nieprawdziwe , tacy którzy bezmyślnie szkalują obrzucają błotem .... ranią dlaczego? pytam dlaczego? czy już tak bardzo zanika w nas człowieczeństwo ? czy nie potrafimy być tacy normalni? dlaczego prośba o tajemnicę jest lekceważona mimo zapewnień i obietnic? , dlaczego potrafimy zionąć jadem i nienawiścią? kto z nas jest w stanie sam sobie się wyspowiadać z tego co mu w duszy gra? dlaczego nie umiemy spojrzeć prawdzie w oczy i powiedzieć sobie że nie jesteśmy w porządku w stosunku do innych? nie stać nas na to? czy jesteśmy aż tak słabi że tylko plugawy atak jest wyznacznikiem naszych wartości? głodni poklasku i blichtru idziemy prościutko w życiowe szambo nie patrząc na to jaki smród za nami się ciągnie.... czy czas kiedy z przyjemnością czekaliśmy na drugiego człowieka... na jego wizytę ... na rozmowę ... już się skończył? nic już po za brudami nie zostało? nic? .... zróbmy własny rachunek sumienia , spójrzmy otwarcie sobie w oczy i powiedzmy tak! popełniłem-łam błąd! czy pojęcie honoru już do tego stopnia wyblakło że jest pustym frazesem? .... wiele tu różnych różności ... cała kakofonia charakterów i zachowań a cóż w tym wszystkim Strzała ma do powiedzenia? jak każdy popełnia błędy i powie tylko jedno.... woli jedna Blous niż milion indywiduum o nazwie Anina .... czy nie boję się ataku? nie! ... Ci którzy w to wierzą , którzy dają wiarę haniebnym potwarzom są NEMO~!

Noc była a sen nie nadchodził
na parapecie wsparta za oknem świata wypatruję
od oddechu mgiełka na szybie osiadła
ja na tej mgiełce coś tam sobie rysuję

Bajkowo jakby i bardzo uroczyście
wolniutko śniegu płatki wirowały
zadumana brodę na dłoni podparłam
a do głowy myśli...te! myśli kołatały

Natrętnie! nachalnie i z wielkim uporem
a księżyc zdrajca prowokował zza chmury
arogancko nos zadarłam!z prychnięciem!
a wzrok mi leciał do góry....i do góry...

Rankiem słychać było skrzenie śniegu
a ja czekałam na twoje..."dzień dobry kochanie"
przyszedłeś do mnie ... jak zawsze ! z uśmiechem
i już! spod powiek od razu uleciało spanie

Chwila rozmowy...jakieś słodkości
i baju baj serdeczne paplanie
cieszyliśmy się! ze swojej bliskości
bo wiesz? ... lubię gdy jesteś blisko kochanie

Humor mam dobry! a jeszcze lepszy będzie!
śmiejesz się! cóż chodzi ci po głowie?
oj tam! nic takiego! kąpiel sobie szykuję!
a potem.... a nie powiem ja tego tobie!

W puchatym szlafroku znów obok ciebie siadam
rozgrzana pachnącą kąpielą
śmiejemy się ...ja gadam i gadam
i tylko poły tego szlafroka nas dzielą

Miłe chwile zakłóca pragnienie spaceru
śnieg wabi bielą nieskażoną
buciki pochylona już prędko zakładam
i już wychodzę w tę biel wymarzoną

Policzki od razu wiatr chłodno popieścił
krok za krokiem wolno się przechadzam
w dłoni trzymam telefon...ja bez niego nie wychodzę!
i powoli coraz bardziej dusza mi się wypogadza

Dźwięk jeden ...a potem drugi
uśmiecham się i coraz wolniej spaceruję
tak krótko mnie nie ma...ty już tęsknisz
a ja? rozmarzona patrzę jak śnieg wokół mnie wiruje

"Płoń dla mnie na tym śniegu"...drgnęło gwałtownie ucho zaskoczone
krew trysnęła na blade policzki moje
zaświeciły blaskiem oczy...z lekka zamglone
i płatki śniegu chłodnym otoczyły mnie konwojem

Jakby szpaler z gwiazdek mnie otulił
wiele bym dała by szybko wrócić do Ciebie
mówisz mi nie!...płoń na tym śniegu!!!
spacer czy powrót?...sama już nie wiem!

Piszę Ci że tęsknie do twoich dłoni
a ty mi "chcę byś w pełni czuła"....
już pąs różowy dosięgnął moich skroni
i nade mną zawisła zmysłowa kopuła...

Idę wolno...wolniej...chodniki nawet dobrze odśnieżone
a potykam się jakby zaspami były
piszesz "pragnę cię, chcę posiąść cię całą"
a mnie...a mnie znów kroki się pomyliły

“Jak ja twój a ty moja, a potem jednym się staniemy”

szept twój pali już ogniem szalonym
"będziesz wszystkim"....przed oczami nie widzę już białej ziemi
i tylko ciebie widzę wzrokiem zamglonym

Nie biegłam...a oddech mam przyspieszony

“nie ma ciebie, nie ma mnie!będzie jedno szczęście”

potknęłam się!upadłam w ten puch biały rozrzucony
i śniegu puszystego miałam pełne garście

Wiem przecież że śnieg nie grzeje! lecz chłodzi!
to czemu parzą mnie kurczowo zaciśnięte dłonie?
po chodnikach odśnieżonych nie umiem chodzić!
koniec! wracam do ciebie!....bo ogień płonie...

W progu z pośpiechem mój płaszczyk biały
ściągałeś...w kąt rzucone ośnieżone buciki
śmieję się! radośnie! gdy czapkę mi zdejmujesz
i złościsz się gdy zaczepiła o kolczyki!!!

Pocałunkiem wędrujesz wzdłuż mego ramienia
niespokojne błądzą twoje dłonie....
na rękach mnie niesiesz ...do nieba..., do spełnienia!
a ogień? a ogień płonie ...i płonie......

Nie od dziś mi mówią że za bardzo lubię ołówki ... że obgryzam i takie tam ... no tak... bo lubię i co? nie jakieś tam AB HB czy coś w tym stylu a skąd , lubię takie zwykłe , miękkie ale bez gumki , bo co w takim razie w chwilach zamyślenia miałabym obgryzać? wolę drewno  , taki ze mnie nieokrzesany gryzoń ołówkowy ... to ołówkiem piszę białą księgę moich marzeń skrywanych , to ołówek kreśli drobnym maczkiem to co schowane... na nim czasem zamykam białe strony i to on czasem trzeszczy mi w dłoniach gdy kurczowo zaciskam palce.... biała księga jest dobrym kompanem ołówka ....dobrze się razem mają a i myślę ze ja też jestem dla nich miłą ...słuchają mnie ale... raz jeden nieopatrznie zostawiłam moich towarzyszy...i co? ... przez drzwi otwarte coś przywiało....zaszeleściły przewracane białe strony , dumnie prężyły się makowe literki zdradzając moje tajemnice.... a ołówek! o zdrajca haniebny! o łotr niestały w uczuciach! .... pisać inną dłonią mu się zachciało! .... zdumiona przeglądałam moją księgę .... cóż tam wyrabiać się poczęło?.... a to krzywe roześmiane literki na stronice zabłądziły ... a to zgrzytały cierpkie słowa .... to kwiat paproci , to suknia wytworna na białych stronicach wylegiwać się poczęła.... to lew , to sawanna , to jakieś leśne stworzenia... ba! nawet i smok jakiś przypałętał się nieskromnie .... i tańcem zafalowała kartka papieru ... i oświadczenia dziwne jakieś.... zdania napisane w białym świecie papierowym mówiły i mówiły... zamykałam nieraz białą księgę a ołówek schowałam głęboko .... na nic to się zdało! rankiem budził mnie szelest i skrzypienie , wieczorem wesolutko drapał po papierze niecny ołówek , zabazgrana kulfonami dumnie prężyła się kartka niejedna... równiutko kaligrafując starałam się zaprowadzić porządek w białym i grafitowym świecie.... i co? ... i nic! dalej powstawał dziwo-cudny orszak krzywych literek .... co dnia szemrały do mnie pospiesznie skreślone słowa...słówka.... słóweczka ..... jedne pieściły , inne śmiały się wniebogłosy , jeszcze inne drapały nieśmiało ....a były i takie które śpiewały pieśń z słów niewypowiedzianych a jednak czytelnych .... gryzłam i gryzłam ten ołówek chcąc poznać rysownika co mi wypisywał grafitowych robaczków legiony całe.... milczał ołówek niesforny wody w usta nabrała kartka niejedna.... a kreślarz? .... pisał i pisał .... płynęły poezją niezgrabne słowa ....brzmiała muzyka nie z nut lecz z liter skomponowana.... i dalej nowe strony pisze a biała księga? cóż! ona przez ten ołówek też już stała się zaczarowana .........

Dzień w którym zgasło słońce....
mgły przykryły niebo...nic nie widać
wielkie krople....pod powiekami drżące
gdzie do diabła jest ta pogoda?

Mocno świeciło... rudych włosów wiatr rozwiewał obłoki
gdy się pojawiały...na niebie utkanym z przyjemności
po cichu zachód się skradał... mgły tłumiły kroki
nie dostrzegłam....nie widziałam kiedy zaległy ciemności

Jak tu cicho ...po zmierzchu....
jak dudni większą ciszą nocka podła
nie słychać już bicia serca...nie słychać
cienka nić prysła.... i nadzieja zawiodła

Zimny metal moje dłonie chłodzi...
pali i parzy mnie oczu wspomnienie
przestań!!!!nie oglądaj się! czas odchodzić!
i czas wyrzucić popsute marzenie.....